نام کتاب:داستان عکاسی
منتشر شده:نشر افکار
تعداد صفحات:2500 صفحه
قیمت:6500 تومان
وقتی حرف عکس سیاه سفید به میان می آید خیلی ها یاد عکس های قدیمی می افتند.
زمانی که رنگ به عکس افزوده شد باعث کاهش محبوبیت عکس سیاه و سفید شد.
حال چرا عکس های سیاه سفید؟
با انتخاب رنگ و افزوده شدن جنب و جوش در عکس های دوربین های دیجیتال چرا باید سیاه و سفید را انتخاب کنیم!
بسته موضوع انتخاب شده یک عکاس می توند با عکس سیاه و سفید لحن غم انگیزی به اثر ببخشد و این امر همواره راهی مواثر برای عکاسی خبری است. طراوت و چالاکی رنگ می تواند ، در زمان ، از اثر مورد نظر عکاسی را بکاهد.
اثرات ظریف و قوی از بافت و روشنایی است که می تواند رنگ از دست رفته جبران کند.
عکس های سیاه و سفید می توانند عشق و رمز و راز را به عکس های معمولی اضافه کنند.
دادن FRAME به نور و سایه :
کسی که به عکس های سیاه و سفید نگاه می کند بلافاصله نظرش به نور و سایه ها چلب می شود که این عمل می تواند هم نقطه قوتی و هم نقطه ضعفی برای این نوع عکس ها باشد چون در نور کافی عکس ها خوب و واضح به نظر می رسند ولی در نور کم تیره و کدر می شوند.
از آنجا که نور و سایه بازی از جمله نقش کلیدی در اثر عکاسی سیاه و سفید اند ،در زمان های مختلف روز می توان دو عکس بسیار متفاوت ایجاد کرد.
تصور کنید بازی نور در میان درختان و اختلاف بین تیره گی تنه درخت و نور: در یک بعد از ظهر آفتابی با یک صبح مه آلود نگاه بسیار متفاوتی است.با این حال ، خلق و خوی بدست آمده با عکاسی سیاه و سفید هنوز هم قدرتمند است.
عکاسی از بافت:
یک عکاس در برخی موارد ممکن است بخواهد بافت یک شیء خاص ، به مانند تنه یک درخت ، چهره سنگ و یا چین و چروک و خطوط چهره در افراد پیر بگیرد ، در این مورد استفاده از عکس سیاه و سفید باعث تاثیر بخشیدن به عکس میشود.
و بسیاری ار موارد دیگر.
موج دوباره ای از رو آوردن به عکس های سیاه سفید نه تنها در تبلیغات و تلویزیون بلکه در نزد افرادی که به دنبال عکس هم هستند به وجود آمده است. امروزه عکس های سیاه سفید در دنیای رنگ و دیجیتال و تصویرسازی دوباره مورد توجه قرار گرفته است.
عکاسان حرفه ای تر عروسی ها امروزه عکس سیاه سفید را به عنوان سرویسی ممتاز ارائه می دهند و استودیوهای پرتره (استودیوی عکاسی از افراد) هم هیچگاه برای جذب مشتری ارائه ی پرتره های سیاه سفید را متوقف نکرده اند.
ترجمه:www.photography.com
عکاسی به فرایند ثبت تصاویر به‌وسیلهٔ دریافت و ثبت نور بر روی یک سطح حساس به نور، مانند نگاتیو (فیلم) یا سنسور الکترونیکی، گفته میشود. الگوهای نوری بازتابیده شده یا ساطع شده از اشیا بر روی سطح حساس به نور (هالوژن نقره یا سنسور) تاثیر می‌گذارد و باعث ثبت تصاویر می‌گردد.
عکاسی دارای سه جنبهٔ علمی، صنعتی و هنری است. عکاسی به‌عنوان یک پدیدهٔ علمی متولد شد و به‌شکل یک صنعت گسترش یافت و همچنین جنبه‌های هنری نیز در آن ظهور کرد. صنعت عکاسی برروی کاغذ حساس در سال ۱۸۳۹ میلادی بوجود آمد و در سال ۱۸۴۱ میلادی پلاکهای شیشه برای عکاسی اختراع گردید.
تاریخچه عکاسی
کلمه «فتوگرافی» که در فارسی آن را عکاسی می‌خوانیم، از ترکیب دو لغت یونانی
(fotografia) پدید آمده‌است. فتو از کلمه "Phos" به معنای نور و گرافی از لغت "Graphi" به معنای نگارش؛ یعنی نوشتن با نور.
همه منابع معتبر گوناگونِ مجازی و مکتوب، روایت مشابهی از تاریخچهٔ عکاسی ارائه می‌کنند. آنچه مشخص است این است که سال‌ها قبل از اختراع عکاسی اساس کار دوربین عکاسی وجود داشته‌است. دانشمندی به نام ابن هیثم در قرن پنجم هجری (یازدهم میلادی) از وسیله‌ای به نام «جعبه تاریک» در مشاهدات خورشید گرفتگی خود استفاده کرده بود.
عکاسی به مفهومی که ما امروزه با آن آشناییم، توسط یک فرد کشف نشده‌است، بلکه نتیجه تلاش بسیاری از شیمیدان‌ها است. آغاز آن به سال ۱۷۲۷ میلادی برمی‌گردد. در آن سال شولز مشاهده کرد که مخلوطی از نیترات نقره و گچ در مقابل نور، تیره می‌شوند. در دهه ۱۸۳۰ یک فرانسوی به نام لویی واگر تصادفا کشف کرد که برای ظهور یک تصویر، می‌توان از یک ورقه مسی پوشیده شده از نقره که به وسیله بخار ید حساس شده باشد، استفاده کرد.
پیدایش عکاسی به اتاق تاریک بر می‌گردد. در حقیقت اتاق تاریک منجر به پیدایش عکاسی و دوربین عکاسی شد. اتاق تاریک عبارت از اتاقی است بی هیچ پنجره. هیچ نوری به آن راه ندارد مگر از طریق روزنه‌ای که بر یکی از دیوارهای اتاق تعبیه شده. تصاویر یا چشم‌اندازهای روبروی روزنه به صورت وارونه بر دیوار روبرویش بازتاب می‌یافت. بعضاً نگارگران از تصاویر بازتاب یافته به عنوان الگوی نقاشی‌شان استفاده می‌کردند.
بعدها این اتاق تاریک در ابعاد کوچک‌تر تبدیل شد به دوربین عکاسی. یعنی در برابر روزنه‌ای که وجود داشت ماده حساس به نور قرار می‌دادند تا تصاویر بازتابش یافته ثبت و ضبط شوند.
در روند تکاملی دوربین، از عدسی و لنز در جایی که روزنه قرار داشت استفاده شد. مواد حساس به نور به فیلم‌های عکاسی امروزین تبدیل شدند که در انواع سیاه و سفید و رنگی (نگاتیو) و اسلاید (پوزتیو) موجود است. نگاتیوها طی فرآیند دیگری در آزمایشگاه (لابراتوار) به عکس تبدیل می‌شوند. در ابتدا از آمونیوم دی‌کرومات برای مواد حساس استفاده می‌شد ولی بعد به نیترات نقره تغییر یافت.
این روند ادامه یافت تا با پیدایش دوربین دیجیتال از حسگرهای حساس به نور به جای فیلم استفاده شد و دوربین‌های دیجیتال گسترش چشمگیری یافت اما فیلم‌های عکاسی هنوز جایگاه خود را دارند.
منبع:ویکی پدیا
خیلی دنبال یه ماهنامه عکاسی گشتم که بالاخره تونستم شات پیدا کنم .
مطالبشم خیلی مفیده امیدوارم به درد بخوره.
ماهنامه شات:(PDF)
ماهنامه عکاسی دیجیتالی Shot شماره دوم ماهنامه عکاسی دیجیتالی Shot شماره سوم
ماهنامه عکاسی دیجیتالی Shot شماره چهارم ماهنامه عکاسی دیجیتالی Shot شماره پنجم
ماهنامه عکاسی دیجیتالی Shot شماره ششم
یه ماهنامه دیگه به اسم (عکاسی) هم هست:
ماهنامه عکاسی:(PDF)
ماهنامه تخصصی عکاسی - شماره اول ماهنامه تخصصی عکاسی - شماره دوم
ماهنامه تخصصی عکاسی - شماره سوم ماهنامه تخصصی عکاسی - شماره چهارم
ماهنامه تخصصی عکاسی - شماره پنجم ماهنامه تخصصی عکاسی - شماره ششم
منبع:http://ebook.veyq.ir
یک دستگاه الکترونیکی است که برای گرفتن عکس و ذخیرهٔ آن از CCD یا CMOS و بعد حافظه، به‌جای فیلم عکاسی است.
در دوربین دیجیتال تصویربرداری بر روی فیلم صورت نمی‌گیرد بلکه توسط یک حسگر حساس (دستگاه جفت‌کنندهٔ بار (CCD) یا نیم‌رسانای اکسید فلزی مکمل[۱] (CMOS)) انجام می‌پذیرد.
مزیت اصلی دوربین دیجیتال اینست که نیازی به قرار دادن فیلم در آن نیست و بنابر این هزینه کمتری دارد.
از لحاظ عملکرد کلی، دوربین‌های دیجیتال بسیار شبیه به دوربین‌های عکاسی دارای فیلم یا غیر دیجیتال می‌باشند. این دوربینها همانند دوربین‌های معمولی دارای یک منظره یاب، لنز برای کانونی کردن تصویر بر روی یک وسیله حساس به نور، وسیله‌ای برای نگهداری و انتقال چند تصویر گرفته شده در دوربین و یک جعبه در بر گیرنده تمام این تجهیزات می‌باشد. در یک دوربین معمولی فیلم حساس به نور تصویر را ذخیره می‌سازد و بعد از عملیات شیمیایی برای نگهداری تصویر از آن استفاده میشود. در حالی که در دوربین دیجیتال این کار با استفاده از ترکیبی از فناوری پیشرفته سنسور (حسگر) تصویر و ذخیره در حافظه انجام می‌گیرد و اجازه می‌دهد که تصاویر در شکل دیجیتال ذخیره شوند و به سرعت بدون نیاز به عملیات خاصی (نظیر عملیات شیمیایی بر روی فیلم) در دسترس باشند.
گرچه اصول کلی این دوربینها شبیه به دوربین‌های فیلمی هستند، نحوه کار داخل این دوربینها کاملاً متفاوت است. در این دوربینها تصویر توسط یک سنسور CCD یا یک CMOS گرفته میشود. CCD بصورت ردیفها و ستونهایی از سنسورهای نقطه‌ای نور هستند که هر چه تعداد این نقاط بیشتر و فشرده تر باشد، تصویر دارای دقت بالاتری است) هر سنسور نور را به ولتاژی متناسب با درخشندگی نور تبدیل کرده و آن را به بخش تبدیل سیگنال‌های آنالوگ به دیجیتال ADC می‌فرستد که در آنجا نوسانات دریافتی از CCD به کدهای مجزای باینری (عددهای مبنای دو بصورت صفر و یک) تبدیل میشود. خروجی دیجیتال از ADC به یک پردازنده سیگنال‌های دیجیتال DSP فرستاده میشود که کنتراست و جزئیات تصویر در آن تنظیم میشود و قبل از فرستادن تصویر به حافظه برای ذخیره تصویر، اطلاعات را به یک فایل فشرده تبدیل می‌کند. هر چه نور درخشنده‌تر باشد، ولتاژ بالاتری تولید شده و در نتیجه پیکسل‌های رایانه‌ای روشن‌تری ایجاد میشود. هر چه تعداد این سنسورها که به‌صورت نقطه هستند بیشتر باشد، وضوح تصویر به دست آمده بیشتر است و جزئیات بیشتری از تصویر گرفته میشود. تمام این پروسه، پروسه‌ای هماهنگ با محیط زیست است. سنسورهای CCD یا CMOS در تمام مدت عمر دوربین در جای خود ثابت بوده و بدون نیاز به تعویض کار می‌کنند. ضمناً به علت عدم وجود قطعات متحرک عمر دوربین بسیار بیشتر میشود.
منبع:ویکی پدیا
چگونه عكاس خوبي باشيم؟
منبع:www.yadbegir.com
با سلام و عرض خیر مقدم به همگی بازدید کنندگان
